Jak grać w pokera jak zawodowiec

Jest mnóstwo odmian pokera. Dobierany, Omaha, Razz, Stud, Badugi... Najbardziej popularna to Texas Hold'em, w którym też można się jednak specjalizować. Do wyboru są choćby turnieje wielostolikowe (MTT), Sit and Go (SNG) – czyli turnieje jednostolikowe lub z ograniczoną liczbą uczestników czy gry cashowe. Wszystkie z nich mogą odbywać się na stołach dziewięcioosobowych (full ring), ale też np. sześcio- czy czteroosobowych lub heads-up (przeciwko jednemu rywalowi). Są też różne struktury, turnieje z przyspieszonym wzrostem ciemnych (turbo, a nawet hyper-turbo) czy z określoną stawką (bounty) za wyeliminowanie przeciwnika (turnieje knockout), wypłacaną niezależnie od końcowego wyniku w turnieju.

Wariantów jest mnóstwo, zwłaszcza w grach przez internet (uczestnictwo w nich w niektórych krajach jest jednak ograniczone lub zakazane!). Każdy z nich wymaga nieco innej strategii i podejścia. Ważne jest to, by wybrać ten, w którym czujemy się najlepiej – albo dobrze nam w nim idzie – i szlifować umiejętności właśnie w nim. Jeśli nie traktujesz pokera wyłącznie jako zabawy, warto wybrać sobie "specjalizację". Każda ma swoje plusy i minusy. Gry cashowe umożliwiają stabilne, choć niezbyt spektakularne wygrane. W MTT można zgarnąć naprawdę duże kwoty, ale trudno codziennie zajmować czołowe miejsca w turniejach na kilkaset, a nawet kilka tysięcy graczy. Nawet najlepszym zdarzają się długie passy bez wygranych. SNG są swego rodzaju kompromisem pomiędzy tymi wartościami. W ograniczonym do 9, 45 czy 180 graczy środowisku łatwiej się przebić do stołu finałowego. Wygrane są jednak niższe niż w MTT. Niezależnie od specjalizacji, aby osiągać dobre wyniki w dłuższej perspektywie czasu niezbędna jest...

Poker to gra z niepełną informacją, jeszcze nikomu nie udało się jej "rozwiązać". Dlatego idealna, działająca w 100 proc. przypadków strategia po prostu nie istnieje. Niektóre mocno zwiększają jednak szansę na sukces. Na ogół przeciwników dzielimy na prezentujących styl "loose" (biorą udział w dużej liczbie rozdań) lub "tight" (grają tylko z mocnymi układami). Ich tendencje zakładów opisują przymiotniki "passive" (najczęściej pasywnie sprawdza) i "aggresive" (przejmuje inicjatywę, agresywnie przebija zakłady rywali).

Każdy gracz ma swoje indywidualne skłonności. Początkującym i na najniższych stawkach zalecana jest jednak gra "tight aggressive" (TAG). Zakłada ona staranną selekcję rąk startowych (czyli pasowanie słabych kart jeszcze przed obejrzeniem flopa), ale też agresywną walkę o pulę, jeśli już uczestniczymy w rozdaniu. Częstym błędem jest limpowanie, czyli otwieranie akcji sprawdzeniem dużej ciemnej. Początkujący gracze chcą w ten sposób tanio obejrzeć flopa. Zdradzają jednak przy tym, że ich karty nie są najmocniejsze, co łatwo mogą wykorzystać przeciwnicy podejmujący decyzję po nich. Jeśli masz rękę, z którą chcesz wejść do rozdania, otwórz je przebiciem, a nie sprawdzeniem.

Odpowiednio wykorzystana strategia TAG daje nam przewagę nad słabymi graczami, których na najniższych stawkach nie brakuje. Niektórzy zrobią wszystko, by obejrzeć flopa (w końcu nawet słaba ręka startowa może go "trafić"), zwłaszcza z kartami w tym samym kolorze. Grając przede wszystkim z silnymi rękami mamy szansę trafić lepszy układ (wyższą parę, strita czy kolor), który zostanie przez rekreacyjnego gracza solidnie opłacony żetonami. Z kolei rywale zbyt często pasujący często oddadzą nam żetony bez walki – chyba, że trafią na naprawdę mocny układ. To jednak nie zdarza się często. A kiedy dwóch graczy ma kiepskie karty, najczęściej wygrywa ten, który z większą agresją walczy o pulę.

W pokerze kluczowa jest również pozycja. Gracz podejmujący decyzję jako ostatni ma nad rywalem (lub rywalami) dużą przewagę. Ich decyzja (zaczekanie lub postawienie zakładu) to dodatkowa informacja, a te przy stole są na wagę złota. Gracz z pozycją ma większe szanse na wygranie puli, dlatego mniej doświadczonym pokerzystom radzi się ograniczanie liczby rozdań, w których grają bez niej. Dzięki temu unika się trudnych decyzji w dalszym etapie licytacji. Siła pozycji to zresztą jeden z podstawowych konceptów, które należy sobie przyswoić poważnie myśląc o pokerowej karierze.

Dobry pokerzysta uczy się na błędach. Swoje pomyłki zapadają w pamięci najlepiej, ale najrozsądniejjest korzystać z doświadczeń innych. Już na samym początku przygody z pokerem warto wyeliminować błędy popełniane bardzo często przez graczy na niskich stawkach.

Pierwszy z nich to gra zbyt "loose", zwłaszcza z wczesnych pozycji. Im więcej graczy podejmuje decyzję po nas, tym większa szansa na to, że podniosą lepszą rękę startową od naszej. Będą też mogli nas zmusić do spasowania dzięki przewadze pozycji. Przed wejściem do rozdania należy zwrócić uwagę na wiele czynników, choćby akcję przed naszą decyzją, stan żetonów nasz i rywali przy stole oraz liczbę graczy, którzy podejmą decyzję po nas. Z wczesnych pozycji powinniśmy otwierać akcję tylko z naprawdę mocnymi rękami startowymi. Wysokie pary czy kombinacje asa z królem lub damą warto rozgrywać. Ręce, które można łatwo zdominować, jak słabe asy czy np. król i 10, a także "ładnie wyglądające" układy typu 65 w kolorze lepiej odpuścić na wczesnej pozycji (choć na późniejszych zyskują już dużą siłę!). Inaczej staniemy przed trudnymi decyzjami, a tych początkujący gracze powinni w miarę możliwości unikać.

Początkujący gracze z jednej strony zbyt często tracą żetony ze słabymi rękami startowymi, z drugiej zbyt łatwo wyrzucają karty będąc na pozycji dużej ciemnej (big blind, BB). Kiedy już wpłaciliśmy żetony do puli, a do dołożenia mamy niewielką kwotę, opłaca się to zrobić niemal z dwiema dowolnymi kartami. Efektywna obrona blindów czy "pot odds" (stosunek możliwej wygranej do żetonów, które musimy zainwestować) to zresztą kolejne kwestie, które warto opanować.

Kolejny nagminny błąd mniej doświadczonych graczy to skupianie się na zajęciu miejsca płatnego w turniejach MTT. To ważne, ale z reguły zdecydowanie bardziej opłaca się wygrać jeden turniej niż odebrać minimalną wypłatę w kilkunastu. Naprawdę wysokie nagrody zaczynają się zwykle dopiero na stole finałowym. Dlatego zawsze należy grać o końcowe zwycięstwo. Zwłaszcza w okolicach fazy "bubble", czyli kiedy odpadają ostatni gracze przed miejscami płatnymi, wiele osób skupia się przede wszystkim na pasowaniu kart, byle tylko nie odpaść z niczym. To błąd, który wykorzystują bardziej doświadczeni przeciwnicy. Żetony zyskane na tym etapie są bezcenne w późniejszej walce o czołowe miejsca w turnieju.

Dobrą zasadą, przynajmniej dla początkujących i na niższych stawkach, jest też znaczące ograniczenie blefowania. Rywale są zwykle bardzo ciekawi naszych kart i trudno zmusić ich do spasowania. Dlatego lepiej skupić się na zabieraniu im żetonów, kiedy to my dysponujemy silnym układem. A jeśli zauważymy, że mamy przy stole kogoś kto uwielbia blefować, dajmy mu na to okazję.

Poker to gra, która cały czas ewoluuje. Wygrywający pokerzyści nieustannie pracują nad strategią czy eliminowaniem własnych błędów. Jeśli chcesz grać jak profesjonalista, nie wystarczy poznać zasady gry i zasiąść do stołu lub przed monitorem komputera. Poszerzanie wiedzy wcale nie musi być nudne. Wielu zawodowców dzieli się swoimi przemyśleniami czy analizami w mediach społecznościowych lub na YouTube. Inni transmitują swoją grę np. na Twitchu lub oferują sesje coachingowe. Najbardziej owocne są dyskusje z innymi pokerzystami (najlepiej grającymi na wyższym poziomie niż my), ale nawet kiedy nie znamy nikogo takiego, możliwości i tak jest mnóstwo.

Jeśli masz zamiar uczynić pokera jednym ze swoich źródeł utrzymania (może nawet głównym), musisz podejść do gry poważnie. Gra po kilku drinkach i wchodzenie do każdego rozdania to dobra zabawa, ale sukcesów na dłuższą metę na pewno nie przyniesie. Profesjonaliści charakteryzują się dużą dyscypliną, panują nad emocjami i potrafią podjąć prawidłową z matematycznego punktu widzenia decyzję. W ten sposób udowadniają, że dzięki umiejętnościom w dłuższej perspektywie czasu element losowy pokera staje się nieznaczny. Im więcej pracy włożysz w swoją grę, tym lepsze przyniesie to efekty. Powodzenia!